دانشگاه شهرکرد پژوهش‌نامه بختیــــــاری‌شناسی و اقوام ایرانی 4 1 2025 10 23 امکان سنجی و محدودیتهای فنی تولید ماشینی چوقای بختیاری با حفظ اصالت 116611 10.22034/BSRIIT.2025.15371.107/bsriit.2026.116611 FA مجید طهرانی دانشیار گروه فرش دانشگاه شهرکرد مجید اسدی فارسانی استادیار گروه ارتباط تصویری دانشکده هنر و علوم انسانی فارسان. شهرکرد Journal Article 1970 01 01 <span lang="AR-SA" style="font-family: Lotus; mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-ascii-theme-font: major-bidi; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-theme-font: major-bidi;">چوقا، به عنوان یکی از مهم‌ترین پوشاک سنتی قوم بختیاری، دارای جایگاهی ویژه در میراث فرهنگی و صنایع‌دستی ایران است. این پوشش پشمی با بافتی خاص و طرح‌های راه‌راه متمایز، علاوه بر کارکرد حفاظتی، نماد هویت و اصالت ایل بختیاری محسوب می‌شود. این پوشاک به طور سنتی با نخ پشم دست‌ریس، رنگرزی طبیعی و بافت دستی بر روی دارهای افقی یا عمودی تولید می‌شود که ویژگی‌های فنی و زیبایی‌شناختی منحصر به ‌فردی به آن می‌بخشد. در دهه‌های اخیر، تغییرات اجتماعی و افزایش تقاضا، ایده تولید صنعتی این منسوج را مطرح کرده است؛ اما بازتولید آن با ماشین‌های بافندگی صنعتی با محدودیت‌های قابل توجهی در حوزه نخ، تراکم، رنگ، طرح، ابعاد و حس لمسی مواجه است. این پژوهش با هدف بررسی امکان‌سنجی تولید صنعتی چوقا، به تحلیل ویژگی‌های ساختاری، چالش‌های فنی، موانع فرهنگی و ظرفیت‌های بهبود کیفیت در فرآیند ماشین‌بافی پرداخته است. این پژوهش به روش تحلیلی ـ توصیفی و بر پایه داده‌های میدانی/مصاحبه با بافندگان و بررسی نمونه‌های موجود انجام گرفته است. مقایسه شاخص‌های نمونه‌های دست‌بافت و ماشینی نشان می‌دهد که تولید ماشینی چوقا در صورت به کارگیری نخ‌های سفارشی با تاب ناهمگن و حفظ بخشی از لانولین، رنگرزی نیمه‌صنعتی با رنگزاهای طبیعی، استفاده از ماشین‌های مجهز به سیستم پودگذاری چندرنگ و کاهش سرعت تولید، می‌تواند به محصولی نزدیک به نمونه دست‌بافت منجر شود. همچنین راهکارهای فرهنگی همچون مستندسازی و آموزش تکنیک‌های سنتی و ایجاد برچسب‌های اصالت برای نمونه‌های ماشینی میتواند باعث حفظ اصالت و افزایش پذیرش این محصول در بازار شود.

دانشگاه شهرکرد پژوهش‌نامه بختیــــــاری‌شناسی و اقوام ایرانی 4 1 2025 10 23 سیاست فرهنگی و تأثیر آن بر لهجه‌ها و گویش‌های محلی در دوران پهلوی (1357-1304) 116664 10.22034/BSRIIT.2025.15371.107/bsriit.2025.116664 FA مهناز بهرامی کارشناس ارشد تاریخ و پژوهشگر نسیم دهنوی بروجنی کارشناس ارشد تاریخ دانشگاه خوارزمی Journal Article 1970 01 01 دوران پهلوی (1357-1304) دورانی از تحولات عمیق فرهنگی و زبانی در ایران محسوب می‌شود. سیاست‌های فرهنگی حکومت پهلوی با هدف ایجاد هویت ملی واحد و مدرنیزاسیون کشور، تأثیرات گسترده‌ای بر گویش‌ها و لهجه‌های محلی گذاشت. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از اسناد و منابع تاریخی، به بررسی چگونگی تأثیر سیاست‌های فرهنگی بر تنوع زبانی کشور می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که سیاست‌های یکسان‌سازی زبانی، گسترش آموزش رسمی، توسعه رسانه‌های جمعی و سیاست‌های مهاجرت داخلی، منجر به تضعیف تدریجی برخی گویش‌های محلی و تقویت زبان فارسی استاندارد گردید. این فرآیند ضمن ایجاد وحدت زبانی نسبی، باعث کاهش تنوع زبانی و فرهنگی در برخی مناطق شد.