"زبان" سیستمی ذهنی است که با استفاده از تعدادی محدود نشانه­های زبانی(واژگان) و تعدادی محدود قاعدۀدستوری، تعدادی نامحدود جمله، جهت ارتباط و انتقال اطلاعات می­سازد "زبانشناسی" مطالعۀ علمی و روشمند زبان( بررسی زبان بر اساس نطریه­ای همگانی به­گونه­ا­ی که بتوان درستی پژوهش را با روش­های تجربی آزمود) است، در چند مرحله شامل:1- جرقۀ فکری 2- مشاهده و طبقه بندی 3- گردآوری و فهرست داده­ها 4- فرضیه 5- آزمودن فرضیه ها. "زبانشناسی تاریخی"( =در زمانی) و "زبانشناسی همزمانی"، دو رویکرد پیشنهادیِ سوسور زبانشناس سوئیسی برای مطالعۀ دستگاه­های نشانه شناختی است. "زبانشناسی  تاریخی"، مسائل و تغییرات زبانی را در زمان­های مختلف می­کاود، درحالی­که زبانشناسی همزمانی، روشی است جهتِ بررسی مسائل و تغییرات زبانی در یک نقطۀ مشخص ِزمانی. نظر به اینکه در مطالعات زبانی، مطالعۀ همزمانیِ صرف، عملاً ممکن نیست، نگارندگان کوشیده­اند با کمک دو رویکردِ در زمانی و همزمانی، بخشی ازساختارِ آواییِ بختیاری(برخی محدودیت­های واج آرایی، خوشه­های همخوانی...) را توصیف، تحلیل و تبیین نمایند. نتایج تحقیق که به شیوه توصیفی– تحلیلی و بر پایۀ روش اسنادی است، نشان می­دهد، در نظام ارتباطیِ بختیاری، محدویت­های آواییِ موجود در خوشه­های همخوانی، در واژگان ساده، مشتق و مشتق - مرکب، بیشتر ازواژگان مرکب است؛ یعنی محدودیت­های خوشه­ای در واژگان مرکب، بسیار کمتر است؛ درهجای cvcc وجود خوشۀ ,tr , č* ,b* , p* p*(بجز وام واژه­هایی چون pamp...)غیرممکن است؛ یعنی b وp نمی­توانندعضو اول خوشۀ دوهمخوانی باشند؛p حتی نمی­تواند عضو دوم خوشۀ دوهمخوانی باشد، ,b , č.. نمی­توانند عضو اول خوشۀ دو همخوانی باشند و...