دانشیار گروه مدیریت جهانگردی دانشگاه شهرکرد. شهرکرد. ایران
چکیده
از جمله زمینههای شناخت جوامع دینی، و بیانگر هویت دینی، وجود نمادها و عناصر آشکار دینی در جامعه و اماکن است که معمولا نگاه هر تازه واردی را به خود جلب میکند. باورها و اعتقادات مذهبی، حضور در اماکن مذهبی(عبادت، مراسم و آیینها، گردشگری مذهبی و...) یکی از منابع پاک برای تولید ارزشهای اخلاقی در جامعه است. بختیاریها، به لحاظ مذهبی، عموما شیعه 12 امامی بودهو در اماکن مقدس و مذهبی حضور پیدا میکنند. این مقاله به بررسی تاثیر حضوردر مسجد و اماکن مذهبی و ارتباط آن با ارزشهای اخلاقی بر نمونهای از قوم بختیاری (فارسان و کوهرنگ) پرداخته است. روش انجام این تحقیق، اسنادی و تحلیل ثانوی بوده است. نتایج به طور کلی نشان داد که مسجد در طراحیهای سکونتگاههای مسلمانان و مدلهای زندگی در دوره اسلامی از اهمیت خاصی برخوردار شده است. دربخش پیمایشی نیزمشخص شدکه 4/30 درصد در حد بسیار زیاد و 9/30 درصد از پاسخگویان، درحدزیاد به مسجد و اماکن مذهبی رفت وآمد دارند. حدود 8/ درصد یعنی نزدیک به یک درصد آنان در حد بسیار زیاد و 7/14 در حد زیاد نسبت به مذاهب دیگر آشنایی داشتهاند.
صادقی,ستار . (1402). بررسی رابطه بین حضور در مسجد و اماکن مذهبی با نگرش مردم نسبت به ارزشهای اخلاقی در قوم بختیاری (مطالعه موردی فارسان و کوهرنگ. (e116230). پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 2(1), e116230
MLA
صادقی,ستار . "بررسی رابطه بین حضور در مسجد و اماکن مذهبی با نگرش مردم نسبت به ارزشهای اخلاقی در قوم بختیاری (مطالعه موردی فارسان و کوهرنگ" .e116230 , پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 2, 1, 1402, e116230.
HARVARD
صادقی ستار. (1402). 'بررسی رابطه بین حضور در مسجد و اماکن مذهبی با نگرش مردم نسبت به ارزشهای اخلاقی در قوم بختیاری (مطالعه موردی فارسان و کوهرنگ', پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 2(1), e116230.
CHICAGO
ستار صادقی, "بررسی رابطه بین حضور در مسجد و اماکن مذهبی با نگرش مردم نسبت به ارزشهای اخلاقی در قوم بختیاری (مطالعه موردی فارسان و کوهرنگ," پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 2 1 (1402): e116230,
VANCOUVER
صادقی ستار. بررسی رابطه بین حضور در مسجد و اماکن مذهبی با نگرش مردم نسبت به ارزشهای اخلاقی در قوم بختیاری (مطالعه موردی فارسان و کوهرنگ. پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 1402; 2(1): e116230.