زبان های باستانی ایران - دانشکده ادبیات و زبانهای خارجه - دانشگاه تبریز
چکیده
فرهنگ عامه یا ادبیات شفاهی شامل قصهها، افسانهها، ترانهها، مثلها، کنایات، زبانزدها، و لالاییها می‌‌شود. این ادبیات از کار و فعالیت و زندگی مردم عادی و اجتماعشان سرچشمه میگیرد و چنان خروشان است که میتواند ادبیات رسمی و اشعار شاعران را تحت تأثیر خود قرار دهد، شاعران نیز با استفاده از اجزای گوناگون آن، غنیترین اشعار و گنجینه‌‌های زبانی را سروده‌‌اند، و این غنایی از حیث درونمایه متنوع است و جسارت خود را در بیان حقایق نشان میدهد، که در آثار نظامی، مولوی، سعدی شیرازی، حافظ شیرازی، عبدالرحمن جامی، و.... بیشتر به چشم میآید. در این نوشتار کارکردهای گوناگون عناصر فرهنگ و ادبیات عامه در اشعار محمد اسرافیلی بررسی شدهاست. اسرافیلی شاعری است تالشی زبان، که شعر تالشی را با فرهنگ اصیل تالشی در آمیخته است و اشکال مختلف فولکلور را از ادبیات عامه گرفته و با مهارتی بی‌نظیر در کتابش به نام لِنَ صدو «lǝna sadō» به کارگرفته است،به بعضی از این بنمایهها عقیدهای عمیق دارد و بعضیها را برای باروری شعر خود به کار برده و بصورت ماهرانهای شعر خودش را در دل افراد جامعه خود چه باسواد و چه بی‌سواد جای داده است تا از این راه بتواند به ماندگاری اشعار خود و همچنین حفظ فرهنگ بومی سرزمین خویش کمک شایانی نماید.
