پیشینه‌ی اقوام ایرانی به عصر مشترک دوران هندواروپایی باز می‌گردد که اجداد آنان چندین هزار سال پیش از میلاد نخست در ناحیه‌ای حوالی پونت-کاسپ با هم می‌زیستند و سپس به آسیای مرکزی آمدند و با وجود جدایی از یکدیگر در طی این چندین هزاره، هنوز می‌توان به میراث مشترک اقوام منشعب از آنان پی برد. در این فرایند تاریخی و در ارتباط با شرایط زیستی و باورهای آنان، جانورانی که در زندگی آنان نقش بسزایی داشتند، برای آنها باارزش و سپس مقدس گردید؛ یکی از این جانوران که در متون آنان بازتاب بسیاری یافته گاو است. در این مقاله تلاش بر این است تا با نیم نگاهی به گویش لری بختیاری، یکی از باورهای کهن دوران هندواروپایی، اَریه‌ای و ایرانی باستان را در این قوم ایرانی اصیل ردیابی شود و آن واژة "گو" یا برادر است و اینکه این واژه، ریشه در چه فرایندی دارد. روش کار هم، پی بردن به اهمیت گاو در این فرایند تاریخی و چرایی اهمیت آن در باورها و واژگان دارد. در پایان چنین برداشت شد که واژه "گو یا برادر" در بختیاری دنبالة همان فرهنگ نامگذاری جانوران مقدس بر روی قوم یا نام اشخاص است.