دراین مقاله با استفاده از روش اسنادی و تاریخی به توصیف جامعه عشایری ایران و بررسی تحولات جامعه عشایری ایران پرداخته است. برآیند این بررسی نشان می دهد که جامعه عشایری در ایران سبقه طولانی داشته وبخش مهمی از حیات اجتماعی ایران را تشکیل می داده است. در طول تحولات در دوران اخیر، در جامعه ایران، رفته رفته از تعداد و حجم جمعیت روستایی و عشایری کاسته شده و جامعه به سمت شهری شدن حرکت نموده است با این حال، گر چه از میزان و حجم جامعه عشایری کاسته شده ولی آثار و فرهنگ آن در جامعه ایران وجود داشته و همواره نقش بارز و تعیین کننده ای در حیات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی کشور داشته است. در حال حاضر نیز گستره وسیعی از کشور، قلمرو زیست و فعالیت های اقتصادی و تولیدی آنان است. بنابراین جامعه ایلی در ایران در کنار جامعه روستایی و شهری، با وجود ساختار فرهنگی پیچیده، یکی از گسترده ترین و ژرف ترین ساختارهای اجتماعی ایران را تشکیل می دهد و تا روزگار معاصر نقش مهمی در تحولات اجتماعی و فرهنگی ایران ایفا کرده‌اند.