استان چهارمحالوبختیاری با دارا بودن مناطق باستانی فراوان در تاریخ فرهنگ و هنر کشور، نقش بسزایی دارد. این مناطق به دو بخش مذهبی و غیرمذهبی تقسیم میشوند. در دسته مذهبی آثار تاریخی، به بنای امامزادگان اشاره نمود. در میان این بناهای تاریخی - مذهبی سه امامزاده زن دارای آداب خاصی برای زیارت هستند که تحقیق در این مورد، میتواند به یافتن حلقههای مفقوده فرهنگ و تاریخ سرزمین کمک نماید. این سه زیارتگاه شامل «حلیمهو حکیمهخاتون شهرکرد»، «حلیمه- خاتون سرپیر» و «نظرگاه مادرودختر گندمان» شده است که وجه اشتراک هر سه این موارد، در نگاه اول قرارگیری آنها در کنار چشمه «آب» میباشد. از آنجا که آب نقش بسزایی در تاریخ و فرهنگ کشور داشته و از عناصر قابل احترام در فرهنگ باستانی بوده است؛ میتوان وجوه اشتراک دیگری از این سه مکان یافت که مشابه «احترام و تقدس» آب در دوران کهن میباشد. چنانکه پیش از اسلام «آناهیتا» بعنوان نگهدارنده آبها شناخته میشد این نوع اکرام را میتوان به دوران پرستش آناهیتا نسبت داد. از آنجا که در فرهنگ اسلامی آب نیز مورد احترام است بنابراین در این زمینه بسیاری از آداب پیش از اسلام با رنگ و لعاب اسلامی به حیات خود ادامه دادهاند. هدف از انجام این پژوهش شناسایی و ثبت آداب و فرهنگ بومی مربوط به زیارت امامزادگان زن و معرفی ریشههای آن آداب میباشد.
مسیبی,فاطمه . (1403). بررسی ریشههای آیینی آداب زیارت امامزادگان زن در استان چهارمحالوبختیاری. (e11794). پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 3(1), e11794 doi: 10.22034/bsriit.2025.15104.1060
MLA
مسیبی,فاطمه . "بررسی ریشههای آیینی آداب زیارت امامزادگان زن در استان چهارمحالوبختیاری" .e11794 , پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 3, 1, 1403, e11794. doi: 10.22034/bsriit.2025.15104.1060
HARVARD
مسیبی فاطمه. (1403). 'بررسی ریشههای آیینی آداب زیارت امامزادگان زن در استان چهارمحالوبختیاری', پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 3(1), e11794. doi: 10.22034/bsriit.2025.15104.1060
CHICAGO
فاطمه مسیبی, "بررسی ریشههای آیینی آداب زیارت امامزادگان زن در استان چهارمحالوبختیاری," پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 3 1 (1403): e11794, doi: 10.22034/bsriit.2025.15104.1060
VANCOUVER
مسیبی فاطمه. بررسی ریشههای آیینی آداب زیارت امامزادگان زن در استان چهارمحالوبختیاری. پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی, 1403; 3(1): e11794. doi: 10.22034/bsriit.2025.15104.1060